वाटलं मला, बोलावं स्वतःशी !

     कशी काय कुणास ठाऊक आज मला अचानक हुक्की आली, अशीच, स्वतःशीच बोलण्याची ! हसताय काय ? नव्याने प्रेमात पडलेल्या प्रेमाळू माणसांनीच फक्त स्वतःशी बोलावं, असा काही नियम शिरस्ता वगैरे आहे ? बोललो मी स्वत:शी ! वाटलं मला बोलावं स्वतःशी ! कुणाची काही हरकत ?

     नाही म्हणजे मी काही तुमच्यावर रागावलो नाही, आणि ओरडतही नाही. आणि हो, हे असं वाक्य मी बोललो ते मला आत्ताच सुचलंय हो. स्वभाव हो. असतो एखाद्याचा ! तुम्ही कसं समजून घेता -- मला ! हां तुमचा समजूतदारपणा उमदा स्वभाव मी मान्य करायलाच हवा.
आणि करतोय ना !!!  
     पाहिलंत ना. मान्य करतोय मी; तेही उपकार केल्यासारखं. त्यात अपराधीपणापेक्षा उन्मत्तपणाच ठासून भरलेलाय.

     च् च् च् .. बघा, आहे ना. सुरुवात काय केली मी आणि कुठं भरकटत गेलोय मी ! विषय राहिला बाजुलाच. असो. तर मी काय सांगत होतो तुम्हांला, की मला स्वत:शीच बोलण्याची हुक्की आली ! हां आता तुम्ही म्हणाल, 'हे बघा आता ह्याला उपरती झाली. सांगतोय, म्हणे स्वत:शी बोलतो ! जसा काही संतपणा येऊ घातलाय ह्याच्यात ! साधू असल्याचा आव आणू पाहतोय झालं.... '
      हे बघा मी काय सांगतोय ते तुम्हांला ऐकायचं असेल तर ऐका, नाहीतर गेले उडत !
     ओह.. परत तेच ! क्षमा करा हं... चुकलंच माझं... हे असंच होतं माझं.. माझ्यातला तुसडेपणा असा भस्सकन वर उफाळून येतो.. 
     तुसडेपणा... 
     ह्याबद्दलच तर मला स्वत:शी बोलावं वाटतंय ना ..
     एखादी व्यक्ती समोर येते, कधी घरी येते. आणि का कुणास ठाऊक, मी उगाच चिडचिड करू लागतो. हिडिसफफिडीस करू लागतो. खरंतर त्या व्यक्तीने माझे कधीच काहीच नुकसान केलेले नसते. ती व्यक्ती मला का आवडत नाही, हेही मला सांगता येणार नाही. ती व्यक्ती आल्यावर माझ्यातला हा विक्षिप्त बदल पत्नीच्या मात्र बरोबर लक्षात येतो. त्या व्यक्तीशी मी बोलत नाही. बोललोच तर अगदी तुटक तुटक. ती व्यक्ती गेल्यावर ही म्हणते, ' का हो असा असा राग राग करता एखाद्याचा ? उगाचच !! एखादं माणूस येतं आपल्याकडं ते आपुलकीने, त्याचं एकटेपण विसरण्यासाठी. काहीतरी सांगायचं असतं, कुठंतरी मोकळं व्हायचं असतं. तुम्ही का असे तुसड्यासारखे वागता ? उगाच कानकोंडल्यासारखं होतं. मलाही आणि त्या व्यक्तीलाही .. बोलता,लिहिता असे की अगदी फार प्रेमळ, छान छान गोड गोड शब्दांत, मधाळ भाषेत !'
      हीचं बोलणं अगदी साधं सरळ आणि नेमक्या शब्दांतलं असतं आणि ते बरोबरही असतं. पटतंही. कधीतरी पटकन ती व्यक्ती अचानक समोर येते आणि त्या व्यक्तीच्या चेहऱ्यावर, माझ्याकडे बघून हसावं की नाही, ओळख दाखवावी का नाही, असे गोंधळलेले भाव दिसतात. मी उद्धटासारखा पुढं निघून जातो,तुसड्यासारखा !

     का बरं हा तुसडेपणा माझ्यात आहे ? तुम्हालाही माझा राग येत असेल, नाही का ? कोण समजतो तरी कोण मी... स्वत:ला ? असे काय मोठं दिव्य केलंय मी ? असं कोणतं एवढं शौर्य गाजवलंय मी ? असा काय मोठा पराक्रम मी केलाय ?
      .... ऐकताय ना तुम्ही, हे माझं स्वत:शी चाललेलं बोलणं ?
      म्हणून वाटतं मला बोलावं स्वतःशी ! शोधावीत स्वतःतली वैगुण्ये ! अजून आहेत तरी किती माझ्यात दुर्गुण ? इतके दिवस का नाही वाटलं मला स्वतःशी बोलायला ? माझ्यातल्या कोणकोणत्या दुर्गुणांमुळे माझं किती नुकसान झालं असेल ? किती जणांच्या आपुलकीला मी पारखा झालो असेल, माझ्या या तुसडेपणामुळे ? कितीतरी  माणसांना मला जोड़ता आलं असतं. स्वार्थासाठी नाही, मैत्रीसाठी तरी !
     ठरवलंय आता, बोलायचं स्वत:शी. रोज घडणाऱ्या स्वत:बद्दलच्या छोट्या छोट्या गोष्टींबद्दल थोड़ावेळ का होईना बोलायचं स्वत:शी ! तटस्थपणे.

पद्मनाभ हिंगे,
पुणे.