खुश झाली मजवर माझी धरती..

 खुश झाली मजवर माझी धरती

       पावसानं ओढ धरली की, शेतीचं सारं नियोजन पूर्ण फसतं. यंदा मृग, आर्द्रा आदी पावसाची खरीप हंगामातली नक्षत्रं कोरडी गेली. 

       पाऊस का रुसला; देव जाणे! पीक घ्यायचं तर ओल नाही! पाऊस कधी पडणार? वाफसा आलेला कधी कळणार? मन जरा खट्टुच झालं होतं. जून जुलै हे ऐन पावसाचे महिने ठणठणीत कोरडे गेले. आषाढाचा महिना आशा लावून परस्पर निघून गेला होता. आमच्या मांडवगणच्या चारी बाजूंनी जोरदार पाऊस झाल्याच्या, होत असल्याच्या, बातम्या आल्या. गावाच्या भोवताली चारही बाजूला पाणीच पाणी आणि मांडवगण म्हणजे जणू काही एखादं कोरडं ठणठणीत बेटच!

       खरीपाच्या हंगामात कुठलीच पेरणी करता आली नाही. हंगाम वायाच गेला. सारी झाडं बिचारी आसुसलेली! कोरड्या नजरेनं पावसाची वाट पाहत होती. जे काही विहिरीत थोडं पाणी आहे ते थोडं थोडं देऊन जगवायचं त्यांना, ते केलंही! किती आवडीनं उत्साहानं लावली ही झाडं. कितीसं पुरणार त्यांना हे पाणी. त्यांना बिचाऱ्यांना वाचाही नाही की सांगावं बुवा, "घसा कोरडा पडलाय हो. कुणी पाणी देता का पाणी!" 

       आणि...  प्रार्थना ऐकली वरूण देवानं !! पाऊस आला, पडला. घर गळलं आणि गळलेलं अवसान पुन्हा उभं राहिलं.

       थोडा कांदा पेरला, हरभरा पेरला, गहू पेरला, ज्वारी पेरली. शेवग्यानं पुन्हा उभारी धरली. पेरूच्या पानांना झळाळी आली, सीताफळ, मोबाईल मध्ये पाहून हसू लागले. अजून पीक वाढतंय, दाणा धरायला वेळही लागेल.

       दोन वर्षे डाळिंब रुसलं होतं, आमच्यावर नाही हो, ढगाळ वातावरणावर! मग विचार केला आणि एक वर्षाची डाळिंबाला विश्रांतीसाठी सुट्टी देऊन टाकली.

       सकाळी, मॉर्निंग वॉकला बाहेर पडलो... 

       हो, मला माहीत आहे, 'सकाळी, मॉर्निंग वॉक..' असं बोलून जोक टाकला, तसा तो शिळा झाला आहे. असो. 

       ते जाऊ देत. प्रत्येक वावरात जाता जाता साऱ्या पिकांच्या चेहऱ्यावर प्रसन्नता दिसली. आणि मोबाईलच्या कॅमेऱ्यानं त्यांची प्रसन्न छबी टिपण्याचं काम सुरू केलंही. हळूहळू काही शब्दही गप्पा मारायला आले. चला, जरा ऐकूयात शब्दांच्या गप्पा..!!

       

   गहू आला तो आला उगवून वरती

   खुश झाली मजवर माझी धरती

   हरभरा भरभर आला

   घाट्यांनी गच्च भरलेला

   कांदा पात ती हिरवीगार

   खाली कांदा तो भरदार

   पाहून आले मोठे मोती

   डोळ्यांतून टपटप गळती

   हसू फुटले हो माझ्या गालावरती

   खुश झाली मजवर माझी धरती

   सीताफळ मारी डोळा

   पेरूचे वय जणू सोळा

   ज्वारीची कणसे डुलती

   वाऱ्याच्या सूरांवरती

   जीव जडला हो शेवगा फुलांवरती

   खुश झाली मजवर माझी धरती

   आला पौष महिना जवळी

   बहार घेण्या लगबग सगळी

   झाली वर्षाची विश्रांती

   फुलण्याही आतुरली ती 

   डाळिंबे वाट पहाती

   जीर्ण पाने ती झरझर गळुनी जाती

   मग येईल हो अनारकली फुलून वरती

   खुश झाली मजवर माझी धरती..

       तर, अशा गप्पा ऐकल्या शब्दांच्या..

पद्मनाभ स्नेहप्रभा प्रभाकर हिंगे,

पुण्याला निघता निघता..

शुभकृतनाम संवत्सर, दक्षिणायन, शरद ऋतु. 

मिती : मार्गशीर्ष कृष्ण सप्तमी, शके १९४४.

गुरुवार, दिनांक : १५ डिसेंबर २०२२