Saturday, 28 January 2023

किती कविता कराव्यात तरी..

 किती कविता कराव्यात तरी...


       सकाळी १० वाजता ऑफिससाठी बाहेर पडायचं. संध्याकाळी गोडीच्या ओढीनं घरी यावं तर कुलूप !!

       हिचं काय तर म्हणे, संध्याकाळी नानानानी पार्कात कट्ट्यावर मैत्रिणींना भेटायचं. 

नाव Morning Walkचं,

तेही संध्याकाळचं !! 

 

       आजकाल तर काय...

निमित्त हळदीकुंकूवाचं,

निमित्त बोर न्हाणाचं

काल तर हद्दच !! मॅडमचं...

१० वाजून गेल्यावर दर्शन होतं व्हायचं.

मला सांगा, मग मी काय करायचं?


येतात माझे मग 'सवंगडी ..'

कुणी सोमरसाच्या सुरया घेऊन येतं !

कुणी मधाचे, अमृताचे कलश घेऊन येतं !

कुणी रंगीले, कुठून कुठून रंगांचे डबे घेऊन येतं !

कुणी गुलाब, मोगरा, जाई, जुई, चाफा अशी फुलं घेऊन येतं !

कुणी तर पर्फ्युमचे फवारे घेऊन येतं !!

वातावरण कसं मोहक, 

नशिलं, रंगीन, शृंगारिक, सुगंधी.

आणि बरं का हे माझे सवंगडी

फेर काय धरतात,

नाच काय करतात,

गाणी काय गातात,

कविता काय करतात..


कविता करण्यासाठी,

त्यात नेमक्या ठिकाणी येऊन बसण्यासाठी

हसत खेळत खुलवण्यासाठी..


हे 'सवंगडी', माझ्या मैत्रिणीने, प्रतिभेने पाठवलेले.. छान छान 'शब्द' हो...



आणि दार उघडून ही आत येते,

अजून जेवला नाहीत?

अजून झोपला नाहीत?

मोबाईल मध्ये डोकं घालून बसलात?


हसलात...?


आता अग कविता आली होती..

कुणासाठी?

अग तुझ्यासाठी ..

हॅट..

हॅट काय हॅट... ऐक 

मी बळं बळं ऐकवतो..



   'किती कविता कराव्यात तरी  

   त्यात काही तू बसत नाहीस

   शब्द शब्द शोधून काढतो पण 

   नेमके काही ठसत नाहीत


   किती नक्षत्रांना ओढून आणलं

   किती अप्सरांना शोधून आणलं‌

   कुणीच तुझ्या पंक्तीत शोभून   

   काही दिसत नाही

   किती कविता कराव्यात तरी 

   त्यात काही तू बसत नाहीस


   गुलाब मोगरा रोजचेच दिसतात

   जाई जुई सारेच सुगंधित करतात

   'शाल्मली' जिथे उभी तिथे,   

   फूलच कुठले उठून दिसत नाही

   किती कविता कराव्यात तरी

   त्यात काही तू बसत नाहीस


   लाडूपेढ्यांची मिरासदारी माझ्यापुढे

   आंबा मधाची मक्तेदारी माझ्यापुढे 

   काय धिंगाणा घालणार

   कितीवेळ भुलवणार


   'शाल्मली' तुझ्या गोडव्यापुढे  

   काहीच मला रुचत नाही

   किती कविता कराव्यात तरी  

   त्यात काही तू बसत नाहीस


   मोठ्या कवींचे शब्द शोधून 

   काढले

   कवितेत तुझ्यावर वापरून

   पाहिले

   कानामनावर आठवणीतही

   काही उमटलंच नाही

   वापरलेले, घुसवले पण,

   त्यांचा प्रभाव काही पडत नाही

   किती कविता कराव्यात तरी

   त्यात काही तू बसत नाहीस


   बस आता मी इथेच थांबतो

   फक्त तुझ्याकडे पहात राहतो

   कुठल्याच उपमानाने तुझ्या  

   रुपाचं वर्णन करता येत नाही

   किती कविता कराव्यात तरी   

   त्यात काही तू बसत नाहीस




पद्मनाभ स्नेहप्रभा प्रभाकर हिंगे

पुणे.

दिनांक : २८ जानेवारी २०२३

रात्रौ ठिक १०.०० वाजता.

No comments:

Post a Comment