अंगात नुसता आळस भरलाय
आळसाने वाढत वाढत कळस केलाय
काय म्हणू..
आळसाचा नुसता कळस झालाय
उठावंसं वाटेना
झोपावंसंही वाटेना
आळोखे पिळोखे द्यावेसे वाटेना
जाऊ देत, कुठं जायचं चालायला
कंटाळा आलाय, बसून रहायला
वाचावंसं वाटत नाही
लिहावंसं वाटत नाही
काही काही करावंसं वाटत नाही
विचार करायचा कंटाळा
बोलायचा कंटाळा
ऐकायचाही कंटाळा
कामाचा तर कंटाळाच कंटाळा
हरी असेल का कुणी
तहान लागली, पाणी देईल कुणी
भूक लागली, ताट वाढून आणेल का कुणी
कामधाम काही नको
हसायला, रुसायलाही नको
चिडायला नको
रागवायलाही नको
आळसाने असा
उच्छाद मांडावा तरी का न् कसा
आळशी असूनही,
आळस एवढा क्रियाशील झाला तरी कसा
---------------------
---------------------
---------------------
हे हे हे ... हे .. काय ?
हे काय होतंय
अंगात वारं संचारतंय
कोणत्या उत्साहाचं वारं शिरतंय
कोण येतंय
कोण येतंय
कोण .. कोण खुदुखुदू हसतंय
हा धुंद सुगंध कुठला
बांगड्यांचा मंजुळ नाद कुठला
ती आली का...
शाल्मली तू ... तू आलीस का...
.............................
पद्मनाभ स्नेहप्रभा प्रभाकर हिंगे
पुणे.
No comments:
Post a Comment